Vrouwen en kinderen eerst...

Het einde van dit erasmusjaar is nabij (woensdag pak ik stilaan de valiezen, donderdag de biezen). Jammer maar helaas. Gelukkig was Montpellier dan ook 'het einde!', en zullen er doorheen de achteruitkijkspiegel veel mooie herinneringen aan de einder blijven. Vooruit kijken is echter de boodschap en het dichtklappen van mijn erasmusjaarboek zal hoogstwaarschijnlijk niet per se het einde van deze blog betekenen. Ik heb gemerkt dat het verrijkend is om van tijd tot tijd je gedachten niet enkel oraal met horten en stoten over te leveren aan klas-, toog- of disgenoten, maar ze ook eens deftig te verwoorden op een blad elektroniek.

Wat de blogstory betreft, moet ik samen met u vaststellen dat het weer een hele poos geleden is dat ik nog iets uit mijn mouw heb geschud. Heel wat activiteiten [Freeze, gaypride (als toeschouwer... zie foto's hieronder:), fête des fanfares, Arles, Euro2008, zwembaden, kotfeestjes, stage aan het hof van beroep (assisen), fête de la musique etc.] zijn de revue gepasseerd, maar ook een heleboel acteurs hebben het schip verlaten. "Dus stof genoeg" , zult u zeggen... "en schrijftijd maak je, nietwaar?"



Maar ook voor de laatste keer vanuit Montpellier zal ik eerder preken, zeveren, spotten en mijmeren dan een relaas te brengen à la 'vorige week dit gedaan en overmorgen tijdens mijn laatste dag doen we dat'. Een puur activiteitenverslag is dan ook nooit het opzet van deze blogspot geweest, ook al weet ik dat vele thuisblijvers in dergelijk verhalend leesvoer als snelle hap ook zeker hun 'gading' zouden vinden. Ikzelf vond het als schrijfbrok interessanter en uitdagender om me op een onderhoudende maar openhartige manier uit te drukken over kleine indrukken. Expressionistisch impressionisme met kleine i. En tussen de regels zetten wij er samen de puntjes op.

Ja, daarvoor alvast bedankt aan die enkele verdwaalde lezers om dit brood af en toe te bepotelen. Geen taart (blingbling noch snelle hap), maar wel artisanaal gekneed en zo fijn mogelijk voor u gesneden. Eerlijk waar, zonder lezende [en op die manier co-(ghost)-writing] curieuzeneus, bakt de korst van een blogtekst nooit echt lekker bruin! En een ezelsoor is nog zo schattig! Merci.



Naast grootheidswaanzin en narcisme met een knipoog is er trouwens een goeie reden waarom ik altijd gekozen heb voor impressieve gedachtesteegjes in plaats van fast-activity-highways met een emo-sausje. Ik meende namelijk dat het beschrijven (van dan weliswaar mijn concrete montpellier-invulling) van de grote erasmuslijnen niet noodzakelijk een toegevoegde waarde zou bieden. Dit omdat ik vermoedde dat iedereen wel ongeveer weet waaruit bijna elke erasmus-ervaring in hoofdzaak bestaat: een mix van schoollopen in het buitenland, kleine tripjes en grote feestjes.

Maar dus ook (lands)grensoverschrijdende contacten leggen, onze Europees/mondiaal georiënteerde blik aanscherpen, familiaal toerisme stimuleren en al consumerend zelf de lokale (en mondiale) economie in bloei houden. Kortom: onbewust meedraaien in een snood economisch rad door jolig het "de wereld ons dorp"-idee vorm te geven. Jammer van die ideologie dus, maar als personal human intrest houd je er (zonder clichématig romantisch-naïef te willen klinken) wel een zak onvergetelijke ervaringen, extra zelfstandigheid en opengeestigheid aan over.

De laatste foto-albums moeten dringend online komen, u zult ze binnenkort hier vinden.

Uw ezelsoor hoort nog van mij.

Freeze 2008 Montpellier

La vidéo de 'Freeze' (Place de la Comédie, Montpellier) est arrivée!

Maar ik wil dansen

Ondertussen in Montpellier viel het weertje minder goed mee dan thuis aan de Noordzee. Vandaag lijkt het er gelukkig op dat de stralende zon uit mijn examenperiode terugkomt. De examens zijn ondertussen twee weken achter de rug. Gedurende die orale weken ben ik -naast enkele geheugencellen- trouwens ook de hechtingen uit mijn onderbeen kwijt- gespeeld. Over dat laatste zou ik zeggen: “’kZin mobiel he.” Over het eerste als u wilt: “kZin nog debiel wi.”

Bij deze zit mijn zuivere studentencarrière er zo ongeveer op. Alhoewel (of juist doordat!) ik de toekomst nog niet als zwanger beschouw, bezorgt deze ‘fin de carrière’-gedachte me van tijd tot tijd toch ochtendmisselijkheid. Enerzijds besef ik rationeel wel dat verandering (lees: een krachtdadiger levensaanpak) op zich geen kwaad kan na jaren profitariaat. Anderzijds voel ik echter het ‘morituri te salutant’ sentiment opborrelen. Misschien wordt dit laatste versterkt doordat ik recent tot tweemaal toe in de arena van Nîmes heb gestaan. Een eerste keer in het gezelschap van mijn vader- en moederkoek die hier net voor de eindexamens nog een weekje op bezoek waren. De tweede keer toen we met enkele Belgen de Feria de Pentecôte gingen meevieren in Nîmes, een dikke week geleden. De eerste fotoronde hier, de tweede daar.

Ook de burcht in Carcasonne kreeg onlangs een Belgisch-Poolse armada op bezoek. Een sfeerbeeldjesboek right here.


Dan hebben we nog het fenomeen ‘montpellier danse’. In februari was ik al eens met twee vriendinnen een moderne dansvoorstelling gaan bijwonen. Geen spiertje beweging gezien toen, laat staan dans. Een vrouw met een geschminkte stoppelbaard op hoge rode hakken die zich om de haverklap tussen het publiek nestelde en enkele woorden brabbelde. Plus een videoprojectie van een woordenwisselend koppel dat prei sneed, een hond opereerde etc. Olrightie: moderne kunst met grote SAAIbaarheidsfactor. Gelukkig was er achteraf een receptie.

Toen ik hoorde over een dansspektakel in de schaatsbaan, had ik met de beste bedoeling van de kunstwereld weer tickets besteld met onze pass culture. On ice verwachtte ik hoedanook gensters: zelfs toen ik ontdekte dat het opnieuw om een voorstelling in de ‘Hors Séries’ van 'montpellier danse' ging, bleef ik optimistisch. Dommage fromage ofte helaas pindakaas: buiten categorie was het noch op artistiek noch op technisch vlak. (Serveer ons dan maar ‘nen Kevin’.) Het was eerder buitensporig belachelijk. Dat er beweging was, was weliswaar al een hele verbetering in vergelijking met de vorige ‘dans’voorstelling, maar toch...

Welgeteld 40 minuten beweging kregen we voor ons geld. De eerste 20 daarvan kwamen dan nog op naam van de ijzingwekkend rondzwabberende ijstractor te staan. Daar stoorden we ons aanvankelijk niet aan, aangezien we in blijde verwachting van dansspetters waren: dat het ijs dus na het officiële aanvangsuur nog 20 minuten extra koud, glad en nat gemaakt moest worden, kon enkel op het vetste der vetsten wijzen, niet?

Daarna volgden echter slechts 20 (!) 'echte' dansminuten... De eerste tien daarvan werden ingevuld door een solorijdster in tutu die enkele pasjes mocht showen op afgrijselijke muziek. Ik hou van eentonige soundscapes moet je weten, maar NIET als een te scherp afgestelde Korg het basisinstrument is! En waarom kunnen we die danstrip niet wat wijder openvouwen? Een iets explosiever opgebouwde muzieklijn -in de veronderstelling dat het prinsesje de muziek zou volgen- had ons al meer audiovisueel genot kunnen bezorgen. De laatste 10 minuten (= het tweede deel) kregen we Carnaval on ice: 30 verklede kinderen die rondjes draaiden.

Kortom: culture met grote CUL. (Meer foto's in dit mandje.)

Een tip voor de pleasureseeker: ga op vrijdag gewoon zelf schaatsen tussen de verliefde teenagers en stoere pubers: je zult straffere toeren zien en door je eigen schaatsinspanning zul je de koude alvast minder voelen.

Voor de meerwaardezoeker die liever kluunt: zondag ga ik naar de opera...

En vanavond barbecue op het strand.

O wee, maar IK zal dansen mijnheer.

Eentje is scheentje: van Teen kwam tander

Bij het verhaal van vandaag zou de aandachtige lezer allicht gaan denken dat ik het compleet uit mijn grote teen gezogen heb (die na de krak ondertussen bijna genezen is); of dat ik de feiten met opzet gepleegd heb, al was het maar om de ondertitel van deze blogspot extra glans te geven. Niets is minder waar. Samen met u moet ik juist met lede ogen toezien hoe "Sagen uit Montpellier, al dan niet met verwondingen" intussen tot tweemaal toe een Cassandravoorspelling is gebleken. Eerder AL dan niet mét verwondingen dus.

Vooraf nog vermeldenswaardig over de voorbije halve maand: mijn ouders zijn nog eens een weekje komen genieten en ik heb de knoop voor volgend (academie...)jaar doorgehakt. Voor enkele bewoners van Bld Pasteur 28 daarentegen had Montpellier op dinsdag 1 april iets minder genot te bieden als ze het aanplakbiljet van het ministerie van gezondheid (en visserij) mochten geloven ;p

Maandag was ik dus loops, langs het wandelpad richting l'hôtel du département. WANDELpad ja, fietsers bijvoorbeeld worden door mini-slalomhekken tegengehouden. Lopers minder, maar toch... Die 'mini' slaat trouwens niet op de hoogte van de barrières, maar op de slalomruimte ertussen. Zware obezen kunnen dus ook niet echt aangenaam langs dat wandelpad sjezen.

je nadert (te dicht?)
je hapert (niet licht!)
je flatert (als 'n dom hordewicht)
en je scheenbeen kratert ("Bot in zicht!")

Men vraagt of het gaat.
"Euh, nee, het gaaPt..."

Een halve dronkaard die bezorgd voorbijkwam ["Wow, cava?"], bleek nog mijn redding doordat hij me de goeie kant opstuurde richting 'pharmacie' (binnen 150 meter). Of hij daar ook juist zijn 33 cl medicijn vandaan had, kan me niet schelen: "thanks brother!".

De (plots talrijk aanwezige!?) pharmaciennes waren veel knapper dan Els Pynoo, maar riepen toch een voor een "(Je ne) touche pas!" uit. Ik scheer nochtans mijn benen niet, maar misschien had het gewoon iets met dat ontblote bot te maken. Of met de woorden die ik sprak toen ze vroegen of de pijn wel te harden was: "Oh cava, la DOUCE France hein!" Ze verstonden hem niet, en toen ik nog grimlachte dat pijn 'fijn met een p' is, hoorden ze de donder helemaal in Keulen ijlen. "Heureusement il a encore de belles couleurs" mompelde de oudste.

Een noodnummer werd gedraaid, les pompiers kwamen toegesneld en ik ving op dat ze me naar 'Lapeyronie' zouden voeren. Waanvoorstellingen van een sarcastisch smurfengesticht in het woud of een gezichtsverbouwing door de spinaziefretter in de strijd voor Olive Oyl maakten me onrustig. Lapeyronie bleek niets minder dan het universitair ziekenhuis waar ze de open scheenbeenwonde zouden hechten. Meer dan vijf uur heb ik dans mon lit aux soins intensifs doorgebracht [voor ocharme een fotootje, tetanusprik, veel isobetadine en enkele draadjes]. Ik heb er onder andere een man met twee gebroken hielen (... uit een vrachtwagen gesprongen) en een bejaarde dame met een hersenbloeding (... net niet TE laat in haar appartement aangetroffen) weten passeren, met bijhorende kotssymptomen en hoognodige lakenwissels incluis. All human after all.

Toen ik na tienen langs dezelfde 'entrée d'urgence' het ziekenhuis weer verliet, kwam de helikopter net aangevlogen en landde vlakbij. Ik had al staan zwaaien, maar blijkbaar gingen ze me dan toch niet thuisbrengen. De tram en daarna de bus voerden mij (flapperend shortje, t-shirt, witte loopschoenen en beenwindsel) wél mee doorheen de koude nacht. Wat er daarna nog allemaal... hou ik tegoed voor een volgende beurt.

Er bestaan trouwens ergere dingen in het leven: Berlusconi als premier bijvoorbeeld.

Voila, na drie dagen helen ziet dat er al zo slecht niet meer uit!

Oja, maandag beginnen de examens, donc salut. Et oui, je ne bouge plus!

P.S. 1: Weet dat ik op andere plaatsten WEL een dik vel heb, ook ironische reacties ("ezel!") zullen dus niet verwijderd worden.
P.S. 2: Jammergenoeg voor mijn opticien had ik maandag mijn lenzen in...! (Maar met bril en beter dieptezicht had ik misschien niét te laat gesprongen?)
P.S. 3: Weet bovendien dat ik voor mijn opengereten scheen ook gerust een gijzelingsverhaal met piraten, de Somalische kust en zwaaiende machetes in de hoofdrol, had kunnen opdiepen!

Spasm-Erasm

Voor de faculté de droit, te Montpellier I, staat de terminale lesweek van het tweede semester alweer voor de auladeur. Echt ongelooflijk, maar volgende week zijn we gewoon al verplicht om ons ‘Hugo Clausje’ te doen.

Twee kleine maar toch vermeldenswaardige voetnoten bij de gloria uit de auditoria:

Het eerste semester, we schreven Droit de la Protection Sociale en het raam stond open. (Vorige week werd de “Master 2 en Droit de la Protection Sociale” trouwens verkozen tot de op één na beste Franse master in sociaal recht.) Heerlijk zonnig winterweer, een kale boom vlak voor het raam, en een repetitieve flierefluiter op een geprononceerd lege tak van die kaaltop troonden mijn mijmercapaciteiten mee naar ongekende hoogten. Dankzij deze constellatie maakte een (tot dan toe in een hoorcollege onmogelijk geachte) hemelse gelukzaligheid zich van mij meester, die volgens mij de beste “Master en Béatitude” moest zijn!

Afijn, vanmorgen hoorde ik opnieuw een heerlijk natuurgeluid dat me deed wegdromen. Ondanks dezelfde professor die het raam deze keer slechts half geopend had, kwam het tikkend geluid nog redelijk precies mijn oorschelp binnen. Toch kon ik de oorsprong niet meteen thuiswijzen: was dit nu een roodborstje dat tegen het raam snavelde of eerder de winter zijn finale zegen met een buitje wentelende lenteregen? Na enkele minuten zalig dromend realiseerde ik me via een kleine ‘beep’ door welke levende bron het halfzachte getik gegenereerd werd: twee dartele wijsvingers die een qwerty beroerden. Hmmmmm, de einde-semester- "tsjah-ik-snap-er-geen-jota-van"- notajacht kon weer beginnen, haha de max! Merci à vous tous d’avance ;p

[En hoe wij dan in staat zijn om juridische nota’s te lezen die getypt zijn op een qwerty-toetsenbord (!) (amai Shanghai) leert u de volgende keer in “We steekn wieder ier noh e bikke twuk uut hé in Vrangkriek!”]

P.S. Die beep die me de dartelende vingers deed opmerken, gaf aan dat de laptop-accu op negen beepjes na... leeg was. Opletten geblazen dus. (Of was hier nergens een stopcontact in de buurt?)

Anyhow, de foto's van de voor Montpellier vernederende rugbymatch, vorige week vrijdag in het wereldbekerstadion, hier. Voor foto's van de feestjes op respectievelijk de tweede en vierde etage in Bld Pasteur kunt u desnoods - Inderdaad, anders wordt het hier TE vernederend ;p Don't mention Ze war, don't mention Ze easterbunnies - een blikje werpen bij Simons foto's op picasa (en lees zeker ook zijn zalige paasbijdrage).

Hugs from your bugs,

Professeur Bambo

Laatst kregen we hier een interessant briefje in de bus… over een ‘grand voyant médium’. Professeur Bambo lost namelijk uw problemen op. Wat zeg ik? AL uw problemen! Ja, zelfs voor de moeilijkste of wanhopigste gevallen bestaan er geen problemen... enkel oplossingen, hoezee.

(Amici, lees het flyertje! In het Frans klinkt de werving voor professor Bambo sappig als jong bamboegras.)

Toegegeven, we hebben geen reclamewerende sticker op onze brievenbus, maar een almachtige visionair zou toch moeten weten dat we ten eerste niet op papier- verslindende reclame gesteld zijn, dat we momenteel nog geen geliefd persoon kwijt zijn (laat staan terugwillen) en dat we überhaubt géén potentiële cliënten van hem zijn, hoe de zaken ook mogen lopen.

We kunnen ons dus kritisch afvragen waarom zulke kwibussen niet beter kunnen inschatten in welke brievenbussen ze hun obussen succesvol kunnen droppen?

Ofwel (aha, ontmaskerd) is Bambo gewoon geen ‘AL’ziener. Hij kan dus onze achterkant kussen. (Had je niet voorzien he, vriend! Ik ook niet, anders had ik vanmorgen alleszins NIET gedoucht.) Vermoedelijk heeft de professor ondertussen zelfs last van ‘AL’zheimer en is hij zich nog steeds niet van zijn eigen kwaal bewust, laat staan dat hij die voorzien had.

Ofwel onderschatten wij onze 'problemen' (of 'oplossingen' eigenlijk) schromelijk en konden we Bambo juist wél goed gebruiken. Vergeef ons dan, professor, dat we uw zien-capaciteiten ook maar enigszins in vraag durfden stellen. Troost u er alvast mee dat in dat geval zwart op wit bewezen is dat wij voor u geen concurrenten meer zijn in de vision-business.

Ofwel stuurde hij een onwetende handlanger op pad om zijn ‘publicité’ te verdelen. Maar waarom gaf hij dan geen instructies mee? Of gaat hij niet gewoon persoonlijk aanbellen om zijn hulp zonder uitstel te verstrekken waar de noden het hoogst zijn?

Ofwel... had de slimmerd perfect ingeschat dat hij, door deze flyer net in ónze bus te droppen, extra reclame zou krijgen. Hij wist dat een kritische noot op zijn "we-helpen-u-graag-uit-de-nood"-business dan onvermijdelijk was op deze blog. En inderdaad: beter het voorwerp van vernietigende namedropping uitmaken dan doodgezwegen worden op deze spot. Bij deze tuit ik alsnog bewonderenswaardig mijn bamboe-lippen voor onze (ook commercieel) visionaire vriend. Misschien moet ik wel een doctoraats-assistentschap overwegen bij deze (noch bij-, noch ver-, maar 'AL'ziende) professor. Je weet per slot van rekening nooit wat de toekomst brengt. (Ik zou dat dan echter na verloop van tijd wél (leren) weten, hopla!)

Ter info: ganz geile foto’s van onze dancing trip to Avignon (Sous le pont…) kunt u hier begluren. De professor was er niet bij, hij had ons dan ook een bewolkte dag en lome lijven voorspeld...
(Trek hard van leer deze keer en lees Simon voor ietsje meer!)

Heel schamele (inderdaad, excuses..) foto’s van het ballet in het olympisch bad vindt u dan weer hier, liefste "waterdier-in-het-vizier-van-de-plezier-jachtvaarder"-vierder.

Bambo had ons nog gewaarschuwd dat we zonder persoonlijke uitnodiging niet zouden binnenraken bij het (overigens wel gratis) waterballet... maar dan had hij de capaciteiten van zijn sluwe assistent toch wat onderschat!

steeds tot uw dienst,

Scherpgesteld

Ik was de afgelopen week voor het eerst terug in België. Na de eerste 6 van de 10 maanden erasmus in Montpellier. Ideaal dus om de gedachten eens aan te scherpen of een voorlopige balans op te maken, hoort u mij al van ver aankomen. Jammer, want ik liep nochtans op versgewassen kousenvoeten. "Tsjah, maar je enkelgewricht kreunt dan ook bij elke pas luidop, idioot", hoor ik een trouwe lezer trema-neuken.

Ook goed: u wilt duidelijk geen balans, u krijgt er geen! Elke latere overtuigingspoging met menig bambi-oogjes-offensief weze genadeloos tot vruchteloosheid gedoemd. En ik mag astrologisch dan nog weegschaal worden genoemd... beseffen doe ik alvast bescheidenweg dat mijn weigering om er vandaag reflecterend gewicht in te leggen, jullie vannacht zeker niet slechter zal doen slapen.

Nochtans (en dus echt jammer voor de meerblogwaardezoeker of voor de emo-lezer) had ik de voorbije dagen uiterst aantrekkelijk over het verleden en de toekomst gemijmerd, nagevoeld en nagedacht... Maar met dergelijke evenwichtsoefeningen hou jij je wel vaker 'ledig', dus HOU NU GERUST JE KOP, hoor ik deze keer mezelf al (!) puntjes zuigen! Het begin van alle wijsheid...?

Enkel de onversneden feiten van de voorbije België-week dan maar:
- sinds vorige week niet enkel een bril,
- maar ook een wettelijke schoonbroer rijker! (Proficiat Eef en Bram, het ga jullie echt goed!)
- de '7-eikige fakbars' in Leuven helpen sluiten en ten zeerste verheugd daar enkele mensen te hebben teruggezien. Zelfs mijn grote teen komt stilaan terug tot leven;
- verder nog quality-time met de ascendenten in eerste en tweede graad gehad. Een woord, een lach, een betraand oog... Zaligweg onbeschrijflijk, die liefde van (groot)ouders voor een (klein)kind. En eigenlijk onbeschrijflijk zalig. Maar ik mocht niet mijmeren vandaag.