Scherpgesteld

Ik was de afgelopen week voor het eerst terug in België. Na de eerste 6 van de 10 maanden erasmus in Montpellier. Ideaal dus om de gedachten eens aan te scherpen of een voorlopige balans op te maken, hoort u mij al van ver aankomen. Jammer, want ik liep nochtans op versgewassen kousenvoeten. "Tsjah, maar je enkelgewricht kreunt dan ook bij elke pas luidop, idioot", hoor ik een trouwe lezer trema-neuken.

Ook goed: u wilt duidelijk geen balans, u krijgt er geen! Elke latere overtuigingspoging met menig bambi-oogjes-offensief weze genadeloos tot vruchteloosheid gedoemd. En ik mag astrologisch dan nog weegschaal worden genoemd... beseffen doe ik alvast bescheidenweg dat mijn weigering om er vandaag reflecterend gewicht in te leggen, jullie vannacht zeker niet slechter zal doen slapen.

Nochtans (en dus echt jammer voor de meerblogwaardezoeker of voor de emo-lezer) had ik de voorbije dagen uiterst aantrekkelijk over het verleden en de toekomst gemijmerd, nagevoeld en nagedacht... Maar met dergelijke evenwichtsoefeningen hou jij je wel vaker 'ledig', dus HOU NU GERUST JE KOP, hoor ik deze keer mezelf al (!) puntjes zuigen! Het begin van alle wijsheid...?

Enkel de onversneden feiten van de voorbije België-week dan maar:
- sinds vorige week niet enkel een bril,
- maar ook een wettelijke schoonbroer rijker! (Proficiat Eef en Bram, het ga jullie echt goed!)
- de '7-eikige fakbars' in Leuven helpen sluiten en ten zeerste verheugd daar enkele mensen te hebben teruggezien. Zelfs mijn grote teen komt stilaan terug tot leven;
- verder nog quality-time met de ascendenten in eerste en tweede graad gehad. Een woord, een lach, een betraand oog... Zaligweg onbeschrijflijk, die liefde van (groot)ouders voor een (klein)kind. En eigenlijk onbeschrijflijk zalig. Maar ik mocht niet mijmeren vandaag.