Eentje is scheentje: van Teen kwam tander

Bij het verhaal van vandaag zou de aandachtige lezer allicht gaan denken dat ik het compleet uit mijn grote teen gezogen heb (die na de krak ondertussen bijna genezen is); of dat ik de feiten met opzet gepleegd heb, al was het maar om de ondertitel van deze blogspot extra glans te geven. Niets is minder waar. Samen met u moet ik juist met lede ogen toezien hoe "Sagen uit Montpellier, al dan niet met verwondingen" intussen tot tweemaal toe een Cassandravoorspelling is gebleken. Eerder AL dan niet mét verwondingen dus.

Vooraf nog vermeldenswaardig over de voorbije halve maand: mijn ouders zijn nog eens een weekje komen genieten en ik heb de knoop voor volgend (academie...)jaar doorgehakt. Voor enkele bewoners van Bld Pasteur 28 daarentegen had Montpellier op dinsdag 1 april iets minder genot te bieden als ze het aanplakbiljet van het ministerie van gezondheid (en visserij) mochten geloven ;p

Maandag was ik dus loops, langs het wandelpad richting l'hôtel du département. WANDELpad ja, fietsers bijvoorbeeld worden door mini-slalomhekken tegengehouden. Lopers minder, maar toch... Die 'mini' slaat trouwens niet op de hoogte van de barrières, maar op de slalomruimte ertussen. Zware obezen kunnen dus ook niet echt aangenaam langs dat wandelpad sjezen.

je nadert (te dicht?)
je hapert (niet licht!)
je flatert (als 'n dom hordewicht)
en je scheenbeen kratert ("Bot in zicht!")

Men vraagt of het gaat.
"Euh, nee, het gaaPt..."

Een halve dronkaard die bezorgd voorbijkwam ["Wow, cava?"], bleek nog mijn redding doordat hij me de goeie kant opstuurde richting 'pharmacie' (binnen 150 meter). Of hij daar ook juist zijn 33 cl medicijn vandaan had, kan me niet schelen: "thanks brother!".

De (plots talrijk aanwezige!?) pharmaciennes waren veel knapper dan Els Pynoo, maar riepen toch een voor een "(Je ne) touche pas!" uit. Ik scheer nochtans mijn benen niet, maar misschien had het gewoon iets met dat ontblote bot te maken. Of met de woorden die ik sprak toen ze vroegen of de pijn wel te harden was: "Oh cava, la DOUCE France hein!" Ze verstonden hem niet, en toen ik nog grimlachte dat pijn 'fijn met een p' is, hoorden ze de donder helemaal in Keulen ijlen. "Heureusement il a encore de belles couleurs" mompelde de oudste.

Een noodnummer werd gedraaid, les pompiers kwamen toegesneld en ik ving op dat ze me naar 'Lapeyronie' zouden voeren. Waanvoorstellingen van een sarcastisch smurfengesticht in het woud of een gezichtsverbouwing door de spinaziefretter in de strijd voor Olive Oyl maakten me onrustig. Lapeyronie bleek niets minder dan het universitair ziekenhuis waar ze de open scheenbeenwonde zouden hechten. Meer dan vijf uur heb ik dans mon lit aux soins intensifs doorgebracht [voor ocharme een fotootje, tetanusprik, veel isobetadine en enkele draadjes]. Ik heb er onder andere een man met twee gebroken hielen (... uit een vrachtwagen gesprongen) en een bejaarde dame met een hersenbloeding (... net niet TE laat in haar appartement aangetroffen) weten passeren, met bijhorende kotssymptomen en hoognodige lakenwissels incluis. All human after all.

Toen ik na tienen langs dezelfde 'entrée d'urgence' het ziekenhuis weer verliet, kwam de helikopter net aangevlogen en landde vlakbij. Ik had al staan zwaaien, maar blijkbaar gingen ze me dan toch niet thuisbrengen. De tram en daarna de bus voerden mij (flapperend shortje, t-shirt, witte loopschoenen en beenwindsel) wél mee doorheen de koude nacht. Wat er daarna nog allemaal... hou ik tegoed voor een volgende beurt.

Er bestaan trouwens ergere dingen in het leven: Berlusconi als premier bijvoorbeeld.

Voila, na drie dagen helen ziet dat er al zo slecht niet meer uit!

Oja, maandag beginnen de examens, donc salut. Et oui, je ne bouge plus!

P.S. 1: Weet dat ik op andere plaatsten WEL een dik vel heb, ook ironische reacties ("ezel!") zullen dus niet verwijderd worden.
P.S. 2: Jammergenoeg voor mijn opticien had ik maandag mijn lenzen in...! (Maar met bril en beter dieptezicht had ik misschien niét te laat gesprongen?)
P.S. 3: Weet bovendien dat ik voor mijn opengereten scheen ook gerust een gijzelingsverhaal met piraten, de Somalische kust en zwaaiende machetes in de hoofdrol, had kunnen opdiepen!