Jumeaux de Kalimero dans la poêle

Zondagavond zou ik naar een verjaardagsfeestje van een Belgische gaan [met dezelfde naam als mijn mama]. Maar ter zake: ik was al laat, had hier lang aan mijn pc zitten klooien -in dat opzicht zijn foto's een merde- en wilde voor ik vertrok 't maagzakje eerst nog vullen met vast voedsel. Dus snel (deze keer slechts) één ei in de pan, geflankeerd door een hoop geprepareerde spekblokjes. Maar -en daarom deze post- dat ene ei bleek een tweeling! Yeaha, inderdaad. Geen dooie mus, maar een dooier-zus. Bij het aanschouwen van zulke oranje tweelingzusjes onder één kalimerohoedje vroeg ik me spontaan af wie van de twee de impliciete ei-leider was geweest. Was het die grotere dooier, of toch het kleine vechtertje. Nooit geweten dat ik nota bene door een kippenei gecharmeerd kon raken. Tis fijn om zelf ook één van de mooie schakels van moeder natuur te mogen zijn, bedacht ik me aldus. Omdat ik mezelf geen bijzondere gaven toedicht, laat staan ervan verdenk mogelijke geluksvogel-kwaliteiten te bezitten, wilde ik er ook niet TE veel bij stilstaan. Ik had het ei bovendien meteen boven de hete pan opengebroken, dus no way back: Siddert ende schroeit ghij tweelinck ghebroed! Een foto wilde en kon ik ook niet meer nemen, en mijn handen waren vettig van de olijfolie en de spekmassa. Trouwens: Wie een man niet op zijn woord geloven kan, verdient geen wederzijds vertrouwen waarop j'een huis kunt bouwen!

(Oh yess, het ware ó zo simpel geweest om achteraf nog snel een -in onze beeldcultuur obligaat geworden- bewijsplaatje te schieten van 2 eitjes in de pan, 1 eierschaal in de hand, en een überverwonderend kijkende stomme kop van uw dienaar geluksvogel. De tweede eierschaal zorgvuldig in de vuilbak buiten beeld.) NIET DUS! Ik had bijna de in deze context terminologisch onvergeeflijke constructie ‘... achteraf snel een kiekje te maken’ gehanteerd.

Goed, om een lange staart kort te knippen: op het net vond ik snel grote theorieën over dit “ó zo uitzonderlijk” verschijnsel en uitleg over bijhorend bijgeloof in verband met voortplanting en vruchtbaarheid. Om te vermijden dat er hier een hele eierstroom op gang komt, zal ik verder geen ruchtbaarheid geven aan dat laatste. Dit ook omdat andere bronnen op het net laten weten dat je dergelijke ‘dubbeldooiers’ doodleuk apart bij Albert Heijn kunt vinden. Weg charme. Weg -ja, tóch wel stilletjes gehoopte- lucky strike! Enfin, ik was laat op het verjaardagsfeestje. Veel te laat. Ik had dan ook bijkomend nog 50 minuten fietsend rondgezworven door het momenteel ’s avonds bitterkoude Montpellier vooraleer ik in party-dress het party-adres had gevonden. Pech: al het lekkers was op én leeg en ook de laatste gasten druppelden al huiswaarts. Anderzijds: helpen opruimen en een warme babbel volstaan op bepaalde avonden voor een Kalimero. De volgende keer bestelt de pechvogel een warme chocola. Met slechts één suikertje. Maar dan wel van het éénklonterige tweelingtype.

Electropeyrou

Vrijdag (al van in de vroege) avond was het hemelshoge 'high voltage' in Parc du Peyrou. Elektro elektro elektro! Eerst nogal magertjes en goedkoop. Platte kaaselektro alsjewilt. Daarna toch nog magisch outdoor genieten van maffe rockin' riedeltjes -elektrisch geladen door Faraday himself. Who Made Who was de naam. Ook de afsluiter van de avondvullende elektronische weckpot bracht ons op de rand van een trommelvliesontmaagding. Enkele mixen die dj Zebra op zijn decks toverde en vaak aanvulde met zijn gitaar (ik schreef bijna: giraf) waren van een intrigerende creatief oor-penetrerende kwaliteit. Ik prijs de organisatie dat ze ons niet in een kooi lieten dansen. En anderen aanschouwden dit alles rustig vanop een bankske. Moet ook kunnen.

Eén tip: lees Joris, die beschrijft het pr8ig. Ikzelf zal er verder geen woorden meer aan vuil maken. Foto's hier hier hier.

Reporter-photographe pour Frangleterre

'n Kiek-mozaïek om eens 'n impressie te schilderen van montpellier city.
... en ook nog een echt fotoalbum... van wat een memorabele avond moest worden voor ons [provisoir/ersatz] vaderland...

Wijntip

Vanuit Montpellier een handige tip voor u, hier proefondervindelijk door uw dienaar bewezen op 't appt tijdens a small BD-party: laat iemand per ongeluk -door uw eigen onverwachte molenwieken bijvoorbeeld- rode wijn op uw hemd morsen. 1. ontbloot onmiddellijk tarzangewijs uw bast [ontlok 'Ooh' en 'Aah', (yesyes, You Jane...!)] 2. talm nu niet langer om het kledingstuk onder de kraan te zwieren en vocht te laten absorberen met een gretigheid die normaal enkel een dweil eigen is. 3. Weg rode wijn! - "Ja, hallo, tot je hemd weer droog is, wijnboer!", hoor ik de tante-kaat-met-zout-op-rode-wijn-paraat-fanaat al altruïstisch-betw(a)terig declameren. Mis!
Je hoeft echt geen zout in de wonde te strooien, laat staan op rode wijn. Want ik kan u met de hand op de intussen weder bedekte borst garanderen dat ook wanneer mijn hemd (resp. mijn keel) opgedroogd was, er geen wijn meer te bespeuren viel. Dus vanaf nu... U weet het!

Dit alles wel onder voorbehoud van enige aansprakelijkheid van mijnentwege, bij een door u uitgevoerde proef op de som, want:
1) Misschien was mijn hemd van uitzonderlijke kwaliteit of is het die bepaalde kleur die wijn afstoot. Voor de colorologen onder u: het betrof een hemd met licht zandgeelachtige 'kaki'-kleur (inderdaad, 'pipi'-kleur ware hier treffender dan 'kaki', beste kleuters met mij...)
2) Misschien was het barslechte wijn, en zelfs niet eens van druiven gemaakt. Voor de vinologen: het betrof hoogstwaarschijnlijk een château Aldi, uit 2006 of 2007.
3) Misschien is het gewoon niet iedereen gegeven om wijn in water te veranderen... Voor de theologen onder én boven u: vul uw cursus in dat geval aan met een hoofdstuk 'Dominologie'.

Eerlijkheidshalve: tegen het eind van de avond droeg ik une chemise noire. Maar toch: hoed af!

CAF van het Corum

Twee van de belangrijkste woorden hier voor een inkomende erasmusstudent zijn 'Corum' en 'CAF'. Sta me toe het CAF van het Corum te scheiden: CAF is een Caisse d'Allocation Familiale die bijdragen stort (o.a.?) aan studenten voor de huur van een logement. Bij de huurprijzen die je te horen krijgt, kun je dus best meteen de som die je van het CAF hoopt te ontvangen, in mindering brengen. Anders vind je niks betaalbaars bij particulieren... Corum is ietsje lyrischer te benaderen: "Le Corum est un palais des congrès français. Il accueille l'opéra Berlioz." Maar is er ook een mooi uitzichtspunt op het dak, waar bovendien in het begin van het academiejaar een soort infopunt voor studenten gevestigd is die huisvesting zoeken. Iedereen weet dat gebouw dus ongeveer wel zijn en bijgevolg was Corumneen uiterst handig richtpunt om de weg uit te leggen naar mijn initiële slaapplek, 28 Boulevard Pasteur voor de maten. Ik moet trouwens dringend voor die CAF-aanvraag beginnen kijken... maar zijn Martin de Beier en ik hier op ons appartement nu een koppel of niet...??

Btw, het regent hier al 7 uren, en ik wil eigenlijk binnen 5 minuten nog eens een les gaan volgen; daarom bovenaan dit bericht nog snel picturaal 2x2 zonnige kleuters, il y a quelques semaines. Tschüss!

Gesneden oren

"Sagen uit Montpellier", al dan niet met verwondingen.

Dit in een behaagzieke poging bescheiden brieven op maat van uw grootsheid te snijden...

Geloof echter niet alles wat men vertelt... dan vertellen wij niet enkel wat we geloven.

Blader, frunnik, knabbel... of leg uw arm zachtjes op de stoel naast u en laat de mallemolen bij momenten gerust aan u voorbijgaan. Maar snij uw vingers niet, hoed u voor bebloede oren.