Maar ik wil dansen

Ondertussen in Montpellier viel het weertje minder goed mee dan thuis aan de Noordzee. Vandaag lijkt het er gelukkig op dat de stralende zon uit mijn examenperiode terugkomt. De examens zijn ondertussen twee weken achter de rug. Gedurende die orale weken ben ik -naast enkele geheugencellen- trouwens ook de hechtingen uit mijn onderbeen kwijt- gespeeld. Over dat laatste zou ik zeggen: “’kZin mobiel he.” Over het eerste als u wilt: “kZin nog debiel wi.”

Bij deze zit mijn zuivere studentencarrière er zo ongeveer op. Alhoewel (of juist doordat!) ik de toekomst nog niet als zwanger beschouw, bezorgt deze ‘fin de carrière’-gedachte me van tijd tot tijd toch ochtendmisselijkheid. Enerzijds besef ik rationeel wel dat verandering (lees: een krachtdadiger levensaanpak) op zich geen kwaad kan na jaren profitariaat. Anderzijds voel ik echter het ‘morituri te salutant’ sentiment opborrelen. Misschien wordt dit laatste versterkt doordat ik recent tot tweemaal toe in de arena van Nîmes heb gestaan. Een eerste keer in het gezelschap van mijn vader- en moederkoek die hier net voor de eindexamens nog een weekje op bezoek waren. De tweede keer toen we met enkele Belgen de Feria de Pentecôte gingen meevieren in Nîmes, een dikke week geleden. De eerste fotoronde hier, de tweede daar.

Ook de burcht in Carcasonne kreeg onlangs een Belgisch-Poolse armada op bezoek. Een sfeerbeeldjesboek right here.


Dan hebben we nog het fenomeen ‘montpellier danse’. In februari was ik al eens met twee vriendinnen een moderne dansvoorstelling gaan bijwonen. Geen spiertje beweging gezien toen, laat staan dans. Een vrouw met een geschminkte stoppelbaard op hoge rode hakken die zich om de haverklap tussen het publiek nestelde en enkele woorden brabbelde. Plus een videoprojectie van een woordenwisselend koppel dat prei sneed, een hond opereerde etc. Olrightie: moderne kunst met grote SAAIbaarheidsfactor. Gelukkig was er achteraf een receptie.

Toen ik hoorde over een dansspektakel in de schaatsbaan, had ik met de beste bedoeling van de kunstwereld weer tickets besteld met onze pass culture. On ice verwachtte ik hoedanook gensters: zelfs toen ik ontdekte dat het opnieuw om een voorstelling in de ‘Hors Séries’ van 'montpellier danse' ging, bleef ik optimistisch. Dommage fromage ofte helaas pindakaas: buiten categorie was het noch op artistiek noch op technisch vlak. (Serveer ons dan maar ‘nen Kevin’.) Het was eerder buitensporig belachelijk. Dat er beweging was, was weliswaar al een hele verbetering in vergelijking met de vorige ‘dans’voorstelling, maar toch...

Welgeteld 40 minuten beweging kregen we voor ons geld. De eerste 20 daarvan kwamen dan nog op naam van de ijzingwekkend rondzwabberende ijstractor te staan. Daar stoorden we ons aanvankelijk niet aan, aangezien we in blijde verwachting van dansspetters waren: dat het ijs dus na het officiële aanvangsuur nog 20 minuten extra koud, glad en nat gemaakt moest worden, kon enkel op het vetste der vetsten wijzen, niet?

Daarna volgden echter slechts 20 (!) 'echte' dansminuten... De eerste tien daarvan werden ingevuld door een solorijdster in tutu die enkele pasjes mocht showen op afgrijselijke muziek. Ik hou van eentonige soundscapes moet je weten, maar NIET als een te scherp afgestelde Korg het basisinstrument is! En waarom kunnen we die danstrip niet wat wijder openvouwen? Een iets explosiever opgebouwde muzieklijn -in de veronderstelling dat het prinsesje de muziek zou volgen- had ons al meer audiovisueel genot kunnen bezorgen. De laatste 10 minuten (= het tweede deel) kregen we Carnaval on ice: 30 verklede kinderen die rondjes draaiden.

Kortom: culture met grote CUL. (Meer foto's in dit mandje.)

Een tip voor de pleasureseeker: ga op vrijdag gewoon zelf schaatsen tussen de verliefde teenagers en stoere pubers: je zult straffere toeren zien en door je eigen schaatsinspanning zul je de koude alvast minder voelen.

Voor de meerwaardezoeker die liever kluunt: zondag ga ik naar de opera...

En vanavond barbecue op het strand.

O wee, maar IK zal dansen mijnheer.