(herfst) part 2

HerfstJazz

Genoeg miserie beschreven die ik hier in Montpellier enkel van horen horen en zeggen zeggen heb. U komt hier voor zaken die ik dagelijks wél ervaar, denk en schenk. Welaan, vorig weekend hebben we hier enkele memorabele avonden beleefd!

- Donderdag: Le nouveau Beaujolais est (était) arrivé! Jonge wijn, pff… - "Oui oui, jeune homme, mais la tradition hein!" Voor fratsen van de ober (incl. foto’s) verwijs ik u opnieuw naar de bijdrage van Joris. (Ik heb daar geen percent op nee.) Nadien belandden we nog bij een intiem straatoptredentje aan een kerkje en op een minder intiem kotfeest van een Spanjaard, waar zowat heel Montpellier gepasseerd moet zijn…

- Vrijdag: de Amigo (zo heet de bus) richting discotheekland net buiten Montpellier. Wie zich al ongemakkelijk voelt in een bus overdag in Montpellier, neemt best enkele (kalmeer)pilletjes vooraleer de Amigo te betreden: de rest van het schrale buspubliek heeft sowieso al iets gelijkaardigs synthetisch achter de kiezen. We stapten uit en raakten niet binnen in de drie dichtstbijzijnde discotheca’s. Toegegeven, een bende dergelijk uitgelaten belgenplezier binnenlaten is een risico, maar toch. De excuses van de deurapen klonken flauw en tartten ieders verbeelding: “une soirée ce soir, désolé” of “les garçons n’ont pas encore 25 ans”. Het was die nacht trouwens bitterkoud en dus voelde niemand van ons de drang om buiten wat te wippen. We hadden nochtans enkele heel knappe vriendinnen mee. Die zouden ons nu toch érgens moeten kunnen (binnendoen of) binnenloodsen? Mijn speurneus (en bushaltegeheugen) vond een andere tent in de verte: ‘Mayback’, een R&B/Hiphop-keet, yeah right… But no way back. Dít zou het nu echt wel worden! Heel snel werd het echter ook payback time: “hommes € 15 entrée”. We probeerden het nog met een hoog stemmetje - soft zagen we er alvast uit. De guard snakte bovendien wel naar ‘n gestyled driehoekje, maar ik had er twee (een op elke wang) en dus vielen we door de vrouwenmand. Mes favoris n’étaient pas ses triangles favoris.

Dwaal niet af en probeer bij de volgende foto’s (dank Ann) echt eens op de achtergrond te letten. In da club!

Voilà: ban[d]ana’s, blingbling, pyjamasized shirts, baseball-caps met daaronder soms een witte zakdoek (om vette haarlokken te absorberen?) tot in de nek (zonnebrand?), sunglasses (against nachtblindheid i assume), veel black&white, reuzengrote 50c posters en dj’s die samen through the mic gezellig wat songteksten echoën, want mixen hoeven ze toch niet - alle platen hebben dezelfde bpm. MAAR: we hebben ons op de keper beschouwd echt wél geamuseerd. Eerst door te lachen met alles wat we daar spotten. [Maar dan besef je dat dit gewoon een subcultuur zoals een ander is, so… Misschien wat extra opgeblazen en fake, maar zeker niet vijandig bijvoorbeeld.] Daarna nog amusement doordat er plots fijne platen spinden en we nu eenmaal begenadigde (in de zin van: iedereen heeft ons gezien) dansers zijn. Dat hoorden we althans van onze "l'arrêt de bus est ici?"-confirmantes, enkele halflokale (Martinique) R&B-girls die zittend op de stoep de bus van 5u afwachtten. Ze zagen een paar zwart-witte puma’s the final moves van de avond maken daar aan de geïmproviseerde Amigo-halte... de Beyoncés keken omhoog, linkten de schoenen aan het hoofd waartegen ze zonet "Oui oui" gearticuleerd hadden en riepen (toen pás!) vol van herkenning uit: “Ah! On t’a vu dans la piste, hein! Hahaha!” Het zal aan mijn deftige kop liggen zeker!?

- Zaterdag: some crazy chemically-dressed professors, in the Rockstore: Sayag Jazz Machine! Elektrojazz, op prachtige wijze cinematografisch gepimpt. Catchy as a grizzly, funky as a pineapple!


Fotoalbum hier...

- Zondag: poëzieavond op mijn appartement. Bleek een voltreffer. Bedankt gasten! (The invitation's still here.)

Een fototrommel van (merci!) Ann hier. Negentien Belgische belhamels, [h]eerlijke stukjes tekst, zalig gitaargetokkel, een glaasje wijn... meer moet dat écht niet zijn. Geloof me, en slaap wél. Tot...?