The snow must go on

We hadden net vluchten geboekt (eind januari) naar Stockholm en toen... begon het hier te sneeuwen!



Drie andere tafereeltjes, eveneens de voorbije dagen vanuit 'my room with a view'...

BloKspot

Weinig heets van de naald. BloKspot weetjewel. Vorige week was het onze enige “semaine de révision”. Ré-vision, euh..?? Enfin, de ouders lezen mee... Vandaag halfweg mijn twee weken oraaltjes. Al goed en wel, maar zulke examens afleggen is en blijft ongemakkelijk. Lichamelijk dan toch. Ik verklaar me nader. [De beroerde voorbereiding en de saaiheid ratione materiae laat ik buiten beschouwing, al dragen die vanzelfsprekend ook bij tot examenongemak.] “Kom binnen, en ga zitten.” Hopla, een stoel heb je. Maar plaats niet. Je zit namelijk aan de ACHTERkant van de prof zijn bureau. Inderdaad beter dan aan de achterkant van de prof zelf, maar hier heb je geen beenruimte. De prof beschikt over zo’n bureaumodel voor vrouwen. Ja, met zo’n verticale plaat aan de achterkant des tafels...

[N.B. Dergelijke bureaumeubels zijn ontwikkeld voor de gerokte kantoorbewoner: op die manier hoeven wezens van (vooral) de vrouwelijke kunne -om inkijk te vermijden- hun benen niet de hele dag zedelijk te kruisen. Dankzij het bureaumodel kan kruisen zelfs niet meer... want die verdomde spaander zit in de weg.]

Wanneer je als examinandus nu dus aan de achterkant van zo’n schrijftafel mag plaatsnemen (of moet plaatsnemen want “Ga zitten!”), dán pas word je ongemakkelijk. Het kruisverhoor onderga je niet alleen vanuit een compleet instabiele en Pisa-scheve positie, je vermoeide lichaam bevindt zich ook afstandelijk ver van de debatteertafel plus bijhorende prof; als ware het een statement omdat hij zijn mondhygiëne al weken verwaarloosd heeft, of het voorbije uur enkele vellen Belgisch Staatsblad opgerookt. Fijn, over je eigen examenstinkbek hoef je je alvast geen zorgen meer te maken, maar laat ons hopen dat de prof ons toch hoort praten!? Vanmorgen weer oraal, bij een vrouwelijke prof deze keer. Inderdaad: óók zo’n plaat aan haar bureau, wat had je gedacht. Daar ging mijn strategie om elk fout antwoord met een vleugje ‘footsie’ te counteren. Ohja... zonder die strenge zwarte bril is ze toch veel minder aantrekkelijk.

P.S. Heb hier enkele weken geleden een administratieve kaart van België opgehangen, ideaal om mijn stedenkennis bij te schaven. Alles kan beter. Nu weet ik weer dat Lobbes in de provincie Henegouwen ligt, Mettet in Namen op de stads bord(el)en staat, en Hoeselt niet zomaar de Limburgse uitspraak van Hasselt is. En kende je deze nog...? Misschien blijven we toch nog het beste samen!


P.P.S. Foto's van de wijndegustaties à la Fête des Vignes 2007, ergens vorige week tussendoor... in dit album.

(herfst) part 1

Neem een stoel.

En lees...
- pauzeer -
en lees...

Deze dubbele herfst duurt nog lang.

HerfstBlues

Waar ik een hekel aan heb: Vragen die voorafgegaan worden door de mededeling “Het is misschien een domme vraag, maar…” Dat is zoals jezelf voorstellen met “U zult me waarschijnlijk niet aangenaam vinden, mais je suis Domien, enchanté!” Of na een ongemakkelijk lange boodschap terugkomen bij je date in de lounge, haar nek masseren en tegelijk meegeven dat ze hier geen toiletbezoek moet ‘plasseren' aangezien er geen veegpapier is.

Ik wil maar zeggen: domme vragen bestaan natuurlijk wél, maar vestig er daarom zelf de aandacht nog niet op. U zult ons achteraan in de aula wel horen proesten indien nodig. En dan nog…

Bij dergelijke vragen legt de Franse wetgever onze proffen nu een antwoordverbod op. Dit niet alleen in het kader van rationalisering (de doceertijd nuttiger aanwenden dus), maar ook in het licht van een soort bewustmakingscampagne. Door voor als dom aangekondigde vragen geen tijd te maken, geef je de studenten het juiste signaal: ze mogen alles vragen, maar niet als ze ervan uitgaan dat ze zichzelf ermee voor schut zetten. Wees eerst overtuigd van de mogelijke meerwaarde van je vraag of durf het “je m’en foutisme” écht belijden. Dán pas kan je vraag aan bod komen. Beeld je bovendien maar eens in -en dat is de belangrijkste reden voor het verbod op dergelijk vraagsymptoom - dat de prof niet zou kunnen antwoorden op een vraag die vooraf al door een student als dom en 'easy-to-answer' werd gekwalificeerd…

Staking

Nu goed, de studenten sloegen dus aan het staken… Het was me hier sowieso een zootje ongeregeld in het Fransenland de voorbije dagen: ‘la grève partout’. De openbare vervoerders en de meeste ambtenaren hebben de stakingshanddoek inmiddels in de onderhandelingsring geworpen. De studenten blijven nog transpireren. Veel kan ik hier verder niet vertellen over het hele gedoe aangezien geen van beide stakingen mij quotidiennement confronte[e]r[d]en: ik heb een fiets, en studeer rechten (= UM1).

De fac de droit werd inderdaad niet geblokkeerd… Toch niet door stakers, want op sommige dagen waren de rolluik-hekkens toch (half) naar beneden aan de hoofdingang van bâtiment 1 en was slechts één deuropening penetreerbaar. Onder toeziend oog van securityboys bovendien, die je carte d’étudiant of carte d’identité vroegen. We waanden ons aan de ingang van pakweg Rockstore, I.D.E.M. of Cargo, met dat verschil dat we daar meestal onder één half-toezittend oog van de securitisten worden binnengelaten. In de krant las ik dat er bij ons nochtans ook een Assemblée Générale (van studenten) was gepland om over de hervorming te debatteren. De decaan wilde die uit veiligheidsredenen echter niet toelaten in een amphi. Vandaar dus ook de security. En op de straatstenen ging die AG dan ook niet meer door wegens de voorspelde regendruppels.

Bij de psychologen, geletterden en bepaalde positivisten (UM3 et UM2) konden de revolutionaire ‘grévistes’ wél hun hart ophalen. Bepaalde kritieken op het nieuwe universiteitsplan zijn deels terecht; toch komt de actie van de studenten een beetje over als opportunistisch meedrijven op de dezer dagen populaire stakingsgolf. Het ongenoegen vloeit namelijk ongemeen[d] laat, want de voornemens van de minister (én de nieuwe wet!) waren in augustus al klaar en bekend. En de vernielingen die aan de gebouwen zijn aangericht, zullen het inschrijvingsgeld er ook niet lager op maken of de in het nieuwe plan (extra!?) voorziene subsidies per student al voor een deel opsouperen aan renovatie- en opkuiswerken.

[De schade plus veiligheidskosten aan de fac de lettres Paul Va’ wordt intussen op meer dan € 100 000 geraamd. Als dat betaald is, zal Paul Va’ zijn x-aantal studenten volgend jaar dus slechts de zorgen van (x-15) studenten kunnen geven. Aangezien € 100 000 snel omgerekend overeenkomt met het subsidiebedrag dat de Franse Staat voor 15 studenten uittrekt. D’accord, we moeten van een mug geen olifant maken - want als je hier met een paar vrienden op café gaat, ben je ook al snel € 100 000 kwijt - maar een staking zonder zware vernielingen moet ook mogelijk zijn!]

Daarentegen moet ik toegeven dat een zuivere privatiseringsgedachte op lange termijn mij evenmin rustig stemt. Als je dus in het nauw zit en een signaal wilt geven… is het dan inderdaad niet gemakkelijk om effectief te ageren én toch beschaafd te blijven. Niettemin blijf ik geplaagd door de perceptie van ‘la grève un tout petit peu à la carte’. Het levert daarentegen wel (h)eerlijk sappige examendetails op die perfect blogbaar blijken. Ga straks écht nog eens bij Joris van het spektakel genieten: héél veel lekkers uit het leven gegrepen van enkele handelsingenieuzeneuzen in spe, op erasmus in Montpellier samen met uw dienaar.

Om jullie enkele verbazingwekkende beelden mee te geven van stakingstafe[l]relen die ik zelf niet heb meegemaakt…hier snel een collage met foto’s die ik op de facebook van Wictoria ("Thanks!") vond. Locus delicti: Paul-Valéry. Check de leuze ‘erasmus go home’...

... achter de vuilnisbakken linksonderaan.

Trouwens nog minder leuk nieuws. U weet dat Montpellier een stad met heel veel zwervers is. Thuislozen die niet enkel een hond houden om de eenzaamheid te verdrijven, maar ook om een arrestatie te vermijden; Frankrijk handhaaft (eigen)aardige wetten. En het slechte nieuws is: Vorige week zijn er alleszins twee SDF’ers gestorven. De ene, een pokdalige Duitser van middelbare leeftijd, kreeg een hartaanval in het portiek van het appartementsgebouw in Bld Pasteur 28; u kent dit gebouw… De andere wierp zich aan ‘Gare St. Roch’ onder een tramstel van (de blauwe) ligne 1. Eén zwaluw(tram) maakt de lente niet, moet hij gedacht hebben. Ou il avait marre de toutes ces grèves… en toen kwam er juist wél een tram zeker!

Of had ik mijn vorige bijdrage ‘Hoogtevrees’ beter ook in het Frans vertaald…? Het is alleszins triest. Intriest.

P.S. 'Reacties' staat vanaf nu voor iedereen -ook anoniem- open.

[part 1 vs part 2]

(herfst) part 2

HerfstJazz

Genoeg miserie beschreven die ik hier in Montpellier enkel van horen horen en zeggen zeggen heb. U komt hier voor zaken die ik dagelijks wél ervaar, denk en schenk. Welaan, vorig weekend hebben we hier enkele memorabele avonden beleefd!

- Donderdag: Le nouveau Beaujolais est (était) arrivé! Jonge wijn, pff… - "Oui oui, jeune homme, mais la tradition hein!" Voor fratsen van de ober (incl. foto’s) verwijs ik u opnieuw naar de bijdrage van Joris. (Ik heb daar geen percent op nee.) Nadien belandden we nog bij een intiem straatoptredentje aan een kerkje en op een minder intiem kotfeest van een Spanjaard, waar zowat heel Montpellier gepasseerd moet zijn…

- Vrijdag: de Amigo (zo heet de bus) richting discotheekland net buiten Montpellier. Wie zich al ongemakkelijk voelt in een bus overdag in Montpellier, neemt best enkele (kalmeer)pilletjes vooraleer de Amigo te betreden: de rest van het schrale buspubliek heeft sowieso al iets gelijkaardigs synthetisch achter de kiezen. We stapten uit en raakten niet binnen in de drie dichtstbijzijnde discotheca’s. Toegegeven, een bende dergelijk uitgelaten belgenplezier binnenlaten is een risico, maar toch. De excuses van de deurapen klonken flauw en tartten ieders verbeelding: “une soirée ce soir, désolé” of “les garçons n’ont pas encore 25 ans”. Het was die nacht trouwens bitterkoud en dus voelde niemand van ons de drang om buiten wat te wippen. We hadden nochtans enkele heel knappe vriendinnen mee. Die zouden ons nu toch érgens moeten kunnen (binnendoen of) binnenloodsen? Mijn speurneus (en bushaltegeheugen) vond een andere tent in de verte: ‘Mayback’, een R&B/Hiphop-keet, yeah right… But no way back. Dít zou het nu echt wel worden! Heel snel werd het echter ook payback time: “hommes € 15 entrée”. We probeerden het nog met een hoog stemmetje - soft zagen we er alvast uit. De guard snakte bovendien wel naar ‘n gestyled driehoekje, maar ik had er twee (een op elke wang) en dus vielen we door de vrouwenmand. Mes favoris n’étaient pas ses triangles favoris.

Dwaal niet af en probeer bij de volgende foto’s (dank Ann) echt eens op de achtergrond te letten. In da club!

Voilà: ban[d]ana’s, blingbling, pyjamasized shirts, baseball-caps met daaronder soms een witte zakdoek (om vette haarlokken te absorberen?) tot in de nek (zonnebrand?), sunglasses (against nachtblindheid i assume), veel black&white, reuzengrote 50c posters en dj’s die samen through the mic gezellig wat songteksten echoën, want mixen hoeven ze toch niet - alle platen hebben dezelfde bpm. MAAR: we hebben ons op de keper beschouwd echt wél geamuseerd. Eerst door te lachen met alles wat we daar spotten. [Maar dan besef je dat dit gewoon een subcultuur zoals een ander is, so… Misschien wat extra opgeblazen en fake, maar zeker niet vijandig bijvoorbeeld.] Daarna nog amusement doordat er plots fijne platen spinden en we nu eenmaal begenadigde (in de zin van: iedereen heeft ons gezien) dansers zijn. Dat hoorden we althans van onze "l'arrêt de bus est ici?"-confirmantes, enkele halflokale (Martinique) R&B-girls die zittend op de stoep de bus van 5u afwachtten. Ze zagen een paar zwart-witte puma’s the final moves van de avond maken daar aan de geïmproviseerde Amigo-halte... de Beyoncés keken omhoog, linkten de schoenen aan het hoofd waartegen ze zonet "Oui oui" gearticuleerd hadden en riepen (toen pás!) vol van herkenning uit: “Ah! On t’a vu dans la piste, hein! Hahaha!” Het zal aan mijn deftige kop liggen zeker!?

- Zaterdag: some crazy chemically-dressed professors, in the Rockstore: Sayag Jazz Machine! Elektrojazz, op prachtige wijze cinematografisch gepimpt. Catchy as a grizzly, funky as a pineapple!


Fotoalbum hier...

- Zondag: poëzieavond op mijn appartement. Bleek een voltreffer. Bedankt gasten! (The invitation's still here.)

Een fototrommel van (merci!) Ann hier. Negentien Belgische belhamels, [h]eerlijke stukjes tekst, zalig gitaargetokkel, een glaasje wijn... meer moet dat écht niet zijn. Geloof me, en slaap wél. Tot...?

Hoogtevrees

Al eens écht over zelfmoordneigingen gedacht??

Daarom niet gehad he, maar erover nagedacht?? Ik daarnet. Was juist terug van de aloude begin-, tussen- en eindhalte: 28, Bld Pasteur. Eerst op het vierde zuurstof verbruikt, daarna op het tweede. Het is trouwens heel fijn om een soort tweede thuis te hebben in het centrum van de stad. Bij deze: “Merci merci merci, ‘t is altijd heel aangenaam bij jullie daar!” Heb er dan ook meer dan twee weken geleefd, begin september remember. Daarna gecollaboreerd met den Duits. En over het terras op mijn appartement, evenzeer op de vierde etage (maar dan zonder hangmat), gaat het hier nu. Ik was buiten adem en op hoge lichaamstemperatuur. Neen, geen duivels ontmoet deze nacht; gewoon de eeuwige beklimming in het naar huis komen. Ik heb een watertoren als bijna-buur… u verstaat mijn ademnood, opnieuw en opnieuw. Al fietsend slecht ik die heuvel telkens een beetje meer…althans dat hou ik me voor. Staand op ons terras dus, met mijn hoofd over de balustrade. Met één initieel doel: de stopzetting van de nahijging en een milieuvriendelijke drooglegging van de okseldampkring. Puur op windenergie dus, geen zware vijverdrainagewerken deze keer. Maar ik ervoer dat - hoezeer ik mezelf en mijn gedachten ook op de (hoog)vlakte wou houden - een secundair doel zich ontwikkelde tussen haardos en hersenmos: SPRINGEN??

Alhoewel, het springen zelf of... (download full text)

Iedereen komt als je Olé roept

Vandaag ontdekt dat ik een stoere tegenhanger heb. Of noem hem site-brother als je wil. Stoer in de zin van slimme en überreligieuze spammer http://gesnbroodzktezelsoren.blogpsot.com. Neen, het is echt niet de URL mijner blog, let op de ‘blogPSot’. Bij deze ziet u dat u uw tijd niet verdoet door hier bescheiden brieven te lezen. Als zelfs propagandisten mijn URL belangrijk genoeg vinden om er een ‘net niet’ versie van te maken! (Een beetje zoals Aldimarkt doet met zijn chocoladebiscuit Olé. En iedereen komt als je Olé roept, nietwaar!) Mijn halfbroeder is een soort bible college online. Ik weet het, nu maak ik u nieuwsgierig, maar u moet er echt niet heen surfen, cela ne vaut pas la peine! En de spamsite heeft bij deze al genoeg reclame gehad. Ik vertel dus gewoon snel even wat je er naast al de banners kunt lezen: Jeruzalem, foute psalmen, satan enz. Lees dan liever Joris, die heeft het ook over duivels in ons midden. En daar heb je geen spam. Ook als je over/naar verdere halloweentaferelen en onze schattige patinage-avonturen (incl. ijsruggen en borelingen) wilt lezen/kijken, kun je bij den Joris terecht. Of bij den Ollie voor plakkertjes en mammies.

Ikzelf heb u trouwens nog een zelfmoordreflectie te goed, maar die breng ik liever niet samen onder met dergelijk spambericht. Dus volgende post mannen! Vandaag is trouwens voor mij en Annelies het grote "ISP+vakkenprogramma-en-général+credits"-gevecht losgebarsten. Maar als student heb je blijkbaar weinig in de Leuvens-Montpellieese pap te brokken. Ik ben toch blij dat we er eindelijk mee bezig zijn, want uitstel werd bijna afstel, voor dit academiejaar toch...

Ouderlijk gezag

Nouvelles: vorige week waren mijn ouders hier! Wat trippen, wat eten... je kent dat wel. Het was aangenaam, en zalig weer! (Hehe, hoe verloopt november in België trouwens?)

Ik wou eigenlijk ook een autoreflectie posten, die ik daarnet op mijn balkon maakte, over zelfmoord (eigenlijk over argumenten om het niet te doen)... maar het is eerder lang van tekst en misschien niet echt 'a common blog topic'. Toch zal ik jullie die visie niet onthouden, want 7 gangen-reflecties moet je niet uit de weg gaan, ook niet op een blog. Ik vind dus wel een oplossing om hem in pdf-formaat ergens te droppen en dan van hier daarheen te linken. (Maar enfin het was dus een reflectie van vannacht.)

Jumeaux de Kalimero dans la poêle

Zondagavond zou ik naar een verjaardagsfeestje van een Belgische gaan [met dezelfde naam als mijn mama]. Maar ter zake: ik was al laat, had hier lang aan mijn pc zitten klooien -in dat opzicht zijn foto's een merde- en wilde voor ik vertrok 't maagzakje eerst nog vullen met vast voedsel. Dus snel (deze keer slechts) één ei in de pan, geflankeerd door een hoop geprepareerde spekblokjes. Maar -en daarom deze post- dat ene ei bleek een tweeling! Yeaha, inderdaad. Geen dooie mus, maar een dooier-zus. Bij het aanschouwen van zulke oranje tweelingzusjes onder één kalimerohoedje vroeg ik me spontaan af wie van de twee de impliciete ei-leider was geweest. Was het die grotere dooier, of toch het kleine vechtertje. Nooit geweten dat ik nota bene door een kippenei gecharmeerd kon raken. Tis fijn om zelf ook één van de mooie schakels van moeder natuur te mogen zijn, bedacht ik me aldus. Omdat ik mezelf geen bijzondere gaven toedicht, laat staan ervan verdenk mogelijke geluksvogel-kwaliteiten te bezitten, wilde ik er ook niet TE veel bij stilstaan. Ik had het ei bovendien meteen boven de hete pan opengebroken, dus no way back: Siddert ende schroeit ghij tweelinck ghebroed! Een foto wilde en kon ik ook niet meer nemen, en mijn handen waren vettig van de olijfolie en de spekmassa. Trouwens: Wie een man niet op zijn woord geloven kan, verdient geen wederzijds vertrouwen waarop j'een huis kunt bouwen!

(Oh yess, het ware ó zo simpel geweest om achteraf nog snel een -in onze beeldcultuur obligaat geworden- bewijsplaatje te schieten van 2 eitjes in de pan, 1 eierschaal in de hand, en een überverwonderend kijkende stomme kop van uw dienaar geluksvogel. De tweede eierschaal zorgvuldig in de vuilbak buiten beeld.) NIET DUS! Ik had bijna de in deze context terminologisch onvergeeflijke constructie ‘... achteraf snel een kiekje te maken’ gehanteerd.

Goed, om een lange staart kort te knippen: op het net vond ik snel grote theorieën over dit “ó zo uitzonderlijk” verschijnsel en uitleg over bijhorend bijgeloof in verband met voortplanting en vruchtbaarheid. Om te vermijden dat er hier een hele eierstroom op gang komt, zal ik verder geen ruchtbaarheid geven aan dat laatste. Dit ook omdat andere bronnen op het net laten weten dat je dergelijke ‘dubbeldooiers’ doodleuk apart bij Albert Heijn kunt vinden. Weg charme. Weg -ja, tóch wel stilletjes gehoopte- lucky strike! Enfin, ik was laat op het verjaardagsfeestje. Veel te laat. Ik had dan ook bijkomend nog 50 minuten fietsend rondgezworven door het momenteel ’s avonds bitterkoude Montpellier vooraleer ik in party-dress het party-adres had gevonden. Pech: al het lekkers was op én leeg en ook de laatste gasten druppelden al huiswaarts. Anderzijds: helpen opruimen en een warme babbel volstaan op bepaalde avonden voor een Kalimero. De volgende keer bestelt de pechvogel een warme chocola. Met slechts één suikertje. Maar dan wel van het éénklonterige tweelingtype.

Electropeyrou

Vrijdag (al van in de vroege) avond was het hemelshoge 'high voltage' in Parc du Peyrou. Elektro elektro elektro! Eerst nogal magertjes en goedkoop. Platte kaaselektro alsjewilt. Daarna toch nog magisch outdoor genieten van maffe rockin' riedeltjes -elektrisch geladen door Faraday himself. Who Made Who was de naam. Ook de afsluiter van de avondvullende elektronische weckpot bracht ons op de rand van een trommelvliesontmaagding. Enkele mixen die dj Zebra op zijn decks toverde en vaak aanvulde met zijn gitaar (ik schreef bijna: giraf) waren van een intrigerende creatief oor-penetrerende kwaliteit. Ik prijs de organisatie dat ze ons niet in een kooi lieten dansen. En anderen aanschouwden dit alles rustig vanop een bankske. Moet ook kunnen.

Eén tip: lees Joris, die beschrijft het pr8ig. Ikzelf zal er verder geen woorden meer aan vuil maken. Foto's hier hier hier.

Reporter-photographe pour Frangleterre

'n Kiek-mozaïek om eens 'n impressie te schilderen van montpellier city.
... en ook nog een echt fotoalbum... van wat een memorabele avond moest worden voor ons [provisoir/ersatz] vaderland...

Wijntip

Vanuit Montpellier een handige tip voor u, hier proefondervindelijk door uw dienaar bewezen op 't appt tijdens a small BD-party: laat iemand per ongeluk -door uw eigen onverwachte molenwieken bijvoorbeeld- rode wijn op uw hemd morsen. 1. ontbloot onmiddellijk tarzangewijs uw bast [ontlok 'Ooh' en 'Aah', (yesyes, You Jane...!)] 2. talm nu niet langer om het kledingstuk onder de kraan te zwieren en vocht te laten absorberen met een gretigheid die normaal enkel een dweil eigen is. 3. Weg rode wijn! - "Ja, hallo, tot je hemd weer droog is, wijnboer!", hoor ik de tante-kaat-met-zout-op-rode-wijn-paraat-fanaat al altruïstisch-betw(a)terig declameren. Mis!
Je hoeft echt geen zout in de wonde te strooien, laat staan op rode wijn. Want ik kan u met de hand op de intussen weder bedekte borst garanderen dat ook wanneer mijn hemd (resp. mijn keel) opgedroogd was, er geen wijn meer te bespeuren viel. Dus vanaf nu... U weet het!

Dit alles wel onder voorbehoud van enige aansprakelijkheid van mijnentwege, bij een door u uitgevoerde proef op de som, want:
1) Misschien was mijn hemd van uitzonderlijke kwaliteit of is het die bepaalde kleur die wijn afstoot. Voor de colorologen onder u: het betrof een hemd met licht zandgeelachtige 'kaki'-kleur (inderdaad, 'pipi'-kleur ware hier treffender dan 'kaki', beste kleuters met mij...)
2) Misschien was het barslechte wijn, en zelfs niet eens van druiven gemaakt. Voor de vinologen: het betrof hoogstwaarschijnlijk een château Aldi, uit 2006 of 2007.
3) Misschien is het gewoon niet iedereen gegeven om wijn in water te veranderen... Voor de theologen onder én boven u: vul uw cursus in dat geval aan met een hoofdstuk 'Dominologie'.

Eerlijkheidshalve: tegen het eind van de avond droeg ik une chemise noire. Maar toch: hoed af!

CAF van het Corum

Twee van de belangrijkste woorden hier voor een inkomende erasmusstudent zijn 'Corum' en 'CAF'. Sta me toe het CAF van het Corum te scheiden: CAF is een Caisse d'Allocation Familiale die bijdragen stort (o.a.?) aan studenten voor de huur van een logement. Bij de huurprijzen die je te horen krijgt, kun je dus best meteen de som die je van het CAF hoopt te ontvangen, in mindering brengen. Anders vind je niks betaalbaars bij particulieren... Corum is ietsje lyrischer te benaderen: "Le Corum est un palais des congrès français. Il accueille l'opéra Berlioz." Maar is er ook een mooi uitzichtspunt op het dak, waar bovendien in het begin van het academiejaar een soort infopunt voor studenten gevestigd is die huisvesting zoeken. Iedereen weet dat gebouw dus ongeveer wel zijn en bijgevolg was Corumneen uiterst handig richtpunt om de weg uit te leggen naar mijn initiële slaapplek, 28 Boulevard Pasteur voor de maten. Ik moet trouwens dringend voor die CAF-aanvraag beginnen kijken... maar zijn Martin de Beier en ik hier op ons appartement nu een koppel of niet...??

Btw, het regent hier al 7 uren, en ik wil eigenlijk binnen 5 minuten nog eens een les gaan volgen; daarom bovenaan dit bericht nog snel picturaal 2x2 zonnige kleuters, il y a quelques semaines. Tschüss!

Gesneden oren

"Sagen uit Montpellier", al dan niet met verwondingen.

Dit in een behaagzieke poging bescheiden brieven op maat van uw grootsheid te snijden...

Geloof echter niet alles wat men vertelt... dan vertellen wij niet enkel wat we geloven.

Blader, frunnik, knabbel... of leg uw arm zachtjes op de stoel naast u en laat de mallemolen bij momenten gerust aan u voorbijgaan. Maar snij uw vingers niet, hoed u voor bebloede oren.