Fellationele verstandhouding

Montpellier,
1 januari 2008.

Het was vroeg, maar nu ook niet meer zó vroeg in de ochtend. Mijn broer en ikzelf waren fietsgewijs op de terugweg naar mijn appartement dans la ville où le soleil ne se couche jamais. Toch schemerde het die ochtend nog een héél klein beetje. Gelukkig maar... zou snel blijken. Vlakbij de Arc de Triomphe - kon het toepasselijker? - stond een ronkende auto te wachten voor het verkeerslicht. Niets aan de hand(rem) … ware het niet dat het verkeerslicht zonder kleurenblindheid als een groentje bestempeld kon worden.

Het probleem was niet (en nooit, wat mij betreft) dat er zich een vrouw achter het stuur bevond. Integendeel, van hendels en knuppels had ze juist wél levendige praktijkkaas met hesp gegeten. Toch wendde ze die kennis nu echter voor iets anders aan dan veilig rijden, laat staan veilig parkeren. Ofwel was ze sans gêne boven de passagierszetel aan het headbangen omdat er fijn metaal door haar speakers knalde, ofwel ging haar blonde haardos op en neer als Kris Kross omdat ze op een iets sexier jazz trompet aan het blazen was. In de passagierszetel zat er inderdaad ook iemand. Niet Piet Goddaer noch Dick Cheney, maar iets gelijkaardigs als u wilt...

Op het fietspad aan de overkant kwamen wij dus hijgend en puffend voorbij; ook dié weg loopt bergop, u raadt het. Rogier de passagier draaide zijn hoofd naar ons en zijn blik verraadde verwaarlozing. Vermoedelijk had zijn fellateliste de handrem eerst onwerkelijk hoog aangetrokken en zich nadien in haar blinde ‘tandenflosdrang’ gewoon van hendel vergist. (“Ai ai, slecht voor het tandemail” zou mijn tandarts zeggen.) En probeerde onze ontgoochelde Sigaar naar buiten kijkend inspiratie op te doen om hun fellationele problemen in het nieuwe jaar toch eens aan te kaarten... maar subtiel! Want het was niet nodig de zaak op te blazen, aangezien die nu ook weer niet zúlke proporties aannam...

Foto's van Sylvestre's activiteiten die hieraan voorafgingen hier.
[De laatste (en tevens mooiste) 13 foto's in het album plukte ik uit andermans fotomand op facebook, ik dank alvast de auteurs.]

(herfst) part 2

HerfstJazz

Genoeg miserie beschreven die ik hier in Montpellier enkel van horen horen en zeggen zeggen heb. U komt hier voor zaken die ik dagelijks wél ervaar, denk en schenk. Welaan, vorig weekend hebben we hier enkele memorabele avonden beleefd!

- Donderdag: Le nouveau Beaujolais est (était) arrivé! Jonge wijn, pff… - "Oui oui, jeune homme, mais la tradition hein!" Voor fratsen van de ober (incl. foto’s) verwijs ik u opnieuw naar de bijdrage van Joris. (Ik heb daar geen percent op nee.) Nadien belandden we nog bij een intiem straatoptredentje aan een kerkje en op een minder intiem kotfeest van een Spanjaard, waar zowat heel Montpellier gepasseerd moet zijn…

- Vrijdag: de Amigo (zo heet de bus) richting discotheekland net buiten Montpellier. Wie zich al ongemakkelijk voelt in een bus overdag in Montpellier, neemt best enkele (kalmeer)pilletjes vooraleer de Amigo te betreden: de rest van het schrale buspubliek heeft sowieso al iets gelijkaardigs synthetisch achter de kiezen. We stapten uit en raakten niet binnen in de drie dichtstbijzijnde discotheca’s. Toegegeven, een bende dergelijk uitgelaten belgenplezier binnenlaten is een risico, maar toch. De excuses van de deurapen klonken flauw en tartten ieders verbeelding: “une soirée ce soir, désolé” of “les garçons n’ont pas encore 25 ans”. Het was die nacht trouwens bitterkoud en dus voelde niemand van ons de drang om buiten wat te wippen. We hadden nochtans enkele heel knappe vriendinnen mee. Die zouden ons nu toch érgens moeten kunnen (binnendoen of) binnenloodsen? Mijn speurneus (en bushaltegeheugen) vond een andere tent in de verte: ‘Mayback’, een R&B/Hiphop-keet, yeah right… But no way back. Dít zou het nu echt wel worden! Heel snel werd het echter ook payback time: “hommes € 15 entrée”. We probeerden het nog met een hoog stemmetje - soft zagen we er alvast uit. De guard snakte bovendien wel naar ‘n gestyled driehoekje, maar ik had er twee (een op elke wang) en dus vielen we door de vrouwenmand. Mes favoris n’étaient pas ses triangles favoris.

Dwaal niet af en probeer bij de volgende foto’s (dank Ann) echt eens op de achtergrond te letten. In da club!

Voilà: ban[d]ana’s, blingbling, pyjamasized shirts, baseball-caps met daaronder soms een witte zakdoek (om vette haarlokken te absorberen?) tot in de nek (zonnebrand?), sunglasses (against nachtblindheid i assume), veel black&white, reuzengrote 50c posters en dj’s die samen through the mic gezellig wat songteksten echoën, want mixen hoeven ze toch niet - alle platen hebben dezelfde bpm. MAAR: we hebben ons op de keper beschouwd echt wél geamuseerd. Eerst door te lachen met alles wat we daar spotten. [Maar dan besef je dat dit gewoon een subcultuur zoals een ander is, so… Misschien wat extra opgeblazen en fake, maar zeker niet vijandig bijvoorbeeld.] Daarna nog amusement doordat er plots fijne platen spinden en we nu eenmaal begenadigde (in de zin van: iedereen heeft ons gezien) dansers zijn. Dat hoorden we althans van onze "l'arrêt de bus est ici?"-confirmantes, enkele halflokale (Martinique) R&B-girls die zittend op de stoep de bus van 5u afwachtten. Ze zagen een paar zwart-witte puma’s the final moves van de avond maken daar aan de geïmproviseerde Amigo-halte... de Beyoncés keken omhoog, linkten de schoenen aan het hoofd waartegen ze zonet "Oui oui" gearticuleerd hadden en riepen (toen pás!) vol van herkenning uit: “Ah! On t’a vu dans la piste, hein! Hahaha!” Het zal aan mijn deftige kop liggen zeker!?

- Zaterdag: some crazy chemically-dressed professors, in the Rockstore: Sayag Jazz Machine! Elektrojazz, op prachtige wijze cinematografisch gepimpt. Catchy as a grizzly, funky as a pineapple!


Fotoalbum hier...

- Zondag: poëzieavond op mijn appartement. Bleek een voltreffer. Bedankt gasten! (The invitation's still here.)

Een fototrommel van (merci!) Ann hier. Negentien Belgische belhamels, [h]eerlijke stukjes tekst, zalig gitaargetokkel, een glaasje wijn... meer moet dat écht niet zijn. Geloof me, en slaap wél. Tot...?