X(X)IV

Monseigneur XIV est back...
avec un nouveau track!

Voici, passe XXIV plusieurs fois sur ton ordi...
et les oreilles, mes chéries,
vont (en) jouir ;o

[encore une fois: http://www.myspace.com/monseigneurxiv]

Fellationele verstandhouding

Montpellier,
1 januari 2008.

Het was vroeg, maar nu ook niet meer zó vroeg in de ochtend. Mijn broer en ikzelf waren fietsgewijs op de terugweg naar mijn appartement dans la ville où le soleil ne se couche jamais. Toch schemerde het die ochtend nog een héél klein beetje. Gelukkig maar... zou snel blijken. Vlakbij de Arc de Triomphe - kon het toepasselijker? - stond een ronkende auto te wachten voor het verkeerslicht. Niets aan de hand(rem) … ware het niet dat het verkeerslicht zonder kleurenblindheid als een groentje bestempeld kon worden.

Het probleem was niet (en nooit, wat mij betreft) dat er zich een vrouw achter het stuur bevond. Integendeel, van hendels en knuppels had ze juist wél levendige praktijkkaas met hesp gegeten. Toch wendde ze die kennis nu echter voor iets anders aan dan veilig rijden, laat staan veilig parkeren. Ofwel was ze sans gêne boven de passagierszetel aan het headbangen omdat er fijn metaal door haar speakers knalde, ofwel ging haar blonde haardos op en neer als Kris Kross omdat ze op een iets sexier jazz trompet aan het blazen was. In de passagierszetel zat er inderdaad ook iemand. Niet Piet Goddaer noch Dick Cheney, maar iets gelijkaardigs als u wilt...

Op het fietspad aan de overkant kwamen wij dus hijgend en puffend voorbij; ook dié weg loopt bergop, u raadt het. Rogier de passagier draaide zijn hoofd naar ons en zijn blik verraadde verwaarlozing. Vermoedelijk had zijn fellateliste de handrem eerst onwerkelijk hoog aangetrokken en zich nadien in haar blinde ‘tandenflosdrang’ gewoon van hendel vergist. (“Ai ai, slecht voor het tandemail” zou mijn tandarts zeggen.) En probeerde onze ontgoochelde Sigaar naar buiten kijkend inspiratie op te doen om hun fellationele problemen in het nieuwe jaar toch eens aan te kaarten... maar subtiel! Want het was niet nodig de zaak op te blazen, aangezien die nu ook weer niet zúlke proporties aannam...

Foto's van Sylvestre's activiteiten die hieraan voorafgingen hier.
[De laatste (en tevens mooiste) 13 foto's in het album plukte ik uit andermans fotomand op facebook, ik dank alvast de auteurs.]

Flikkering

Voornemens uit de oude doos 'Nieuwjaar 2006':
1) een Flickr-foto-account creëren en
2) die met mondjesmaat van content voorzien.


Balans:
1) ging vanzelf,
2) bleek snel hol.
Op enkele scheve beeldjes uit die beginperiode na [voor wie geïnteresseerd mocht zijn: dat fotosetje is getiteld 'in the beginning' en leest met HEEL wat verbeelding as a coloured love story, merk ik nu achteraf] heb ik dus nooit meer foto's het worldwideweb op ge-Flickr-t. Zonde! Want als je dan toch zo'n verdomde tussenpersoon nodig hebt, is Flickr als omkadering wel nog het minst storend.

Welnu: met de wilskracht van 2008 voor de poort van de tunnelschacht heb ik getracht... met een uitgekiende selectie van 51 foto's mijn eerste semester Montpellier voor u te verzinnebeelden... Zonder bombastenpracht noch jammerklacht ontdoe ik mij nu zacht van die bescheiden karrevracht als na een jarenlange kalverdracht.

Bij deze sta ik -zelfs ondanks uw verdacht geslacht!- oogluikend toe dat u nadat uw werktaak is volbracht eens onverwacht maar goed doordacht enkele minuten naar ons of naar het Zuiden smacht. U wordt hiervoor vannacht verwacht in het album 'Montpellier'... alleen of samen met uw allerliefste nacht(zoen)wacht... en wie weet ontdekt u hiérdoor in 2008 alsnog uw ware levenstoedracht. Ik wens u alvast een heldergroene smaragd op het dek van uw gouden yacht! Of liever tonnen menselijk oprechte aandacht van uw voor- en nageslacht, ongeacht de inhoud van uw kalfslederen vacht, de grootte van uw wereldmacht of schaarsheid van uw klederdracht. Of wat had u gedacht!?
Mijn Flickr-pagina of rechtstreeks het Montpellier setje dus...

The snow must go on

We hadden net vluchten geboekt (eind januari) naar Stockholm en toen... begon het hier te sneeuwen!



Drie andere tafereeltjes, eveneens de voorbije dagen vanuit 'my room with a view'...

BloKspot

Weinig heets van de naald. BloKspot weetjewel. Vorige week was het onze enige “semaine de révision”. Ré-vision, euh..?? Enfin, de ouders lezen mee... Vandaag halfweg mijn twee weken oraaltjes. Al goed en wel, maar zulke examens afleggen is en blijft ongemakkelijk. Lichamelijk dan toch. Ik verklaar me nader. [De beroerde voorbereiding en de saaiheid ratione materiae laat ik buiten beschouwing, al dragen die vanzelfsprekend ook bij tot examenongemak.] “Kom binnen, en ga zitten.” Hopla, een stoel heb je. Maar plaats niet. Je zit namelijk aan de ACHTERkant van de prof zijn bureau. Inderdaad beter dan aan de achterkant van de prof zelf, maar hier heb je geen beenruimte. De prof beschikt over zo’n bureaumodel voor vrouwen. Ja, met zo’n verticale plaat aan de achterkant des tafels...

[N.B. Dergelijke bureaumeubels zijn ontwikkeld voor de gerokte kantoorbewoner: op die manier hoeven wezens van (vooral) de vrouwelijke kunne -om inkijk te vermijden- hun benen niet de hele dag zedelijk te kruisen. Dankzij het bureaumodel kan kruisen zelfs niet meer... want die verdomde spaander zit in de weg.]

Wanneer je als examinandus nu dus aan de achterkant van zo’n schrijftafel mag plaatsnemen (of moet plaatsnemen want “Ga zitten!”), dán pas word je ongemakkelijk. Het kruisverhoor onderga je niet alleen vanuit een compleet instabiele en Pisa-scheve positie, je vermoeide lichaam bevindt zich ook afstandelijk ver van de debatteertafel plus bijhorende prof; als ware het een statement omdat hij zijn mondhygiëne al weken verwaarloosd heeft, of het voorbije uur enkele vellen Belgisch Staatsblad opgerookt. Fijn, over je eigen examenstinkbek hoef je je alvast geen zorgen meer te maken, maar laat ons hopen dat de prof ons toch hoort praten!? Vanmorgen weer oraal, bij een vrouwelijke prof deze keer. Inderdaad: óók zo’n plaat aan haar bureau, wat had je gedacht. Daar ging mijn strategie om elk fout antwoord met een vleugje ‘footsie’ te counteren. Ohja... zonder die strenge zwarte bril is ze toch veel minder aantrekkelijk.

P.S. Heb hier enkele weken geleden een administratieve kaart van België opgehangen, ideaal om mijn stedenkennis bij te schaven. Alles kan beter. Nu weet ik weer dat Lobbes in de provincie Henegouwen ligt, Mettet in Namen op de stads bord(el)en staat, en Hoeselt niet zomaar de Limburgse uitspraak van Hasselt is. En kende je deze nog...? Misschien blijven we toch nog het beste samen!


P.P.S. Foto's van de wijndegustaties à la Fête des Vignes 2007, ergens vorige week tussendoor... in dit album.

(herfst) part 1

Neem een stoel.

En lees...
- pauzeer -
en lees...

Deze dubbele herfst duurt nog lang.

HerfstBlues

Waar ik een hekel aan heb: Vragen die voorafgegaan worden door de mededeling “Het is misschien een domme vraag, maar…” Dat is zoals jezelf voorstellen met “U zult me waarschijnlijk niet aangenaam vinden, mais je suis Domien, enchanté!” Of na een ongemakkelijk lange boodschap terugkomen bij je date in de lounge, haar nek masseren en tegelijk meegeven dat ze hier geen toiletbezoek moet ‘plasseren' aangezien er geen veegpapier is.

Ik wil maar zeggen: domme vragen bestaan natuurlijk wél, maar vestig er daarom zelf de aandacht nog niet op. U zult ons achteraan in de aula wel horen proesten indien nodig. En dan nog…

Bij dergelijke vragen legt de Franse wetgever onze proffen nu een antwoordverbod op. Dit niet alleen in het kader van rationalisering (de doceertijd nuttiger aanwenden dus), maar ook in het licht van een soort bewustmakingscampagne. Door voor als dom aangekondigde vragen geen tijd te maken, geef je de studenten het juiste signaal: ze mogen alles vragen, maar niet als ze ervan uitgaan dat ze zichzelf ermee voor schut zetten. Wees eerst overtuigd van de mogelijke meerwaarde van je vraag of durf het “je m’en foutisme” écht belijden. Dán pas kan je vraag aan bod komen. Beeld je bovendien maar eens in -en dat is de belangrijkste reden voor het verbod op dergelijk vraagsymptoom - dat de prof niet zou kunnen antwoorden op een vraag die vooraf al door een student als dom en 'easy-to-answer' werd gekwalificeerd…

Staking

Nu goed, de studenten sloegen dus aan het staken… Het was me hier sowieso een zootje ongeregeld in het Fransenland de voorbije dagen: ‘la grève partout’. De openbare vervoerders en de meeste ambtenaren hebben de stakingshanddoek inmiddels in de onderhandelingsring geworpen. De studenten blijven nog transpireren. Veel kan ik hier verder niet vertellen over het hele gedoe aangezien geen van beide stakingen mij quotidiennement confronte[e]r[d]en: ik heb een fiets, en studeer rechten (= UM1).

De fac de droit werd inderdaad niet geblokkeerd… Toch niet door stakers, want op sommige dagen waren de rolluik-hekkens toch (half) naar beneden aan de hoofdingang van bâtiment 1 en was slechts één deuropening penetreerbaar. Onder toeziend oog van securityboys bovendien, die je carte d’étudiant of carte d’identité vroegen. We waanden ons aan de ingang van pakweg Rockstore, I.D.E.M. of Cargo, met dat verschil dat we daar meestal onder één half-toezittend oog van de securitisten worden binnengelaten. In de krant las ik dat er bij ons nochtans ook een Assemblée Générale (van studenten) was gepland om over de hervorming te debatteren. De decaan wilde die uit veiligheidsredenen echter niet toelaten in een amphi. Vandaar dus ook de security. En op de straatstenen ging die AG dan ook niet meer door wegens de voorspelde regendruppels.

Bij de psychologen, geletterden en bepaalde positivisten (UM3 et UM2) konden de revolutionaire ‘grévistes’ wél hun hart ophalen. Bepaalde kritieken op het nieuwe universiteitsplan zijn deels terecht; toch komt de actie van de studenten een beetje over als opportunistisch meedrijven op de dezer dagen populaire stakingsgolf. Het ongenoegen vloeit namelijk ongemeen[d] laat, want de voornemens van de minister (én de nieuwe wet!) waren in augustus al klaar en bekend. En de vernielingen die aan de gebouwen zijn aangericht, zullen het inschrijvingsgeld er ook niet lager op maken of de in het nieuwe plan (extra!?) voorziene subsidies per student al voor een deel opsouperen aan renovatie- en opkuiswerken.

[De schade plus veiligheidskosten aan de fac de lettres Paul Va’ wordt intussen op meer dan € 100 000 geraamd. Als dat betaald is, zal Paul Va’ zijn x-aantal studenten volgend jaar dus slechts de zorgen van (x-15) studenten kunnen geven. Aangezien € 100 000 snel omgerekend overeenkomt met het subsidiebedrag dat de Franse Staat voor 15 studenten uittrekt. D’accord, we moeten van een mug geen olifant maken - want als je hier met een paar vrienden op café gaat, ben je ook al snel € 100 000 kwijt - maar een staking zonder zware vernielingen moet ook mogelijk zijn!]

Daarentegen moet ik toegeven dat een zuivere privatiseringsgedachte op lange termijn mij evenmin rustig stemt. Als je dus in het nauw zit en een signaal wilt geven… is het dan inderdaad niet gemakkelijk om effectief te ageren én toch beschaafd te blijven. Niettemin blijf ik geplaagd door de perceptie van ‘la grève un tout petit peu à la carte’. Het levert daarentegen wel (h)eerlijk sappige examendetails op die perfect blogbaar blijken. Ga straks écht nog eens bij Joris van het spektakel genieten: héél veel lekkers uit het leven gegrepen van enkele handelsingenieuzeneuzen in spe, op erasmus in Montpellier samen met uw dienaar.

Om jullie enkele verbazingwekkende beelden mee te geven van stakingstafe[l]relen die ik zelf niet heb meegemaakt…hier snel een collage met foto’s die ik op de facebook van Wictoria ("Thanks!") vond. Locus delicti: Paul-Valéry. Check de leuze ‘erasmus go home’...

... achter de vuilnisbakken linksonderaan.

Trouwens nog minder leuk nieuws. U weet dat Montpellier een stad met heel veel zwervers is. Thuislozen die niet enkel een hond houden om de eenzaamheid te verdrijven, maar ook om een arrestatie te vermijden; Frankrijk handhaaft (eigen)aardige wetten. En het slechte nieuws is: Vorige week zijn er alleszins twee SDF’ers gestorven. De ene, een pokdalige Duitser van middelbare leeftijd, kreeg een hartaanval in het portiek van het appartementsgebouw in Bld Pasteur 28; u kent dit gebouw… De andere wierp zich aan ‘Gare St. Roch’ onder een tramstel van (de blauwe) ligne 1. Eén zwaluw(tram) maakt de lente niet, moet hij gedacht hebben. Ou il avait marre de toutes ces grèves… en toen kwam er juist wél een tram zeker!

Of had ik mijn vorige bijdrage ‘Hoogtevrees’ beter ook in het Frans vertaald…? Het is alleszins triest. Intriest.

P.S. 'Reacties' staat vanaf nu voor iedereen -ook anoniem- open.

[part 1 vs part 2]